Prawda jest taka, że w dzisiejszym
skomputeryzowanym świecie mamy wiele wymówek, aby nie ruszać się z domu. Boląca
głowa, zmęczenie, stres, lenistwo. Tak naprawdę w większości przypadków jest to
spowodowane brakiem ruchu i przebywaniem wiecznie przed ekranem komputera czy
telewizora. Jestem jedną z osób, która potrzebuje oddechu, świeżego powietrza.
Nie jestem w stanie spędzić całego dnia oglądając filmy i przeglądając
facebooka. Wiadomo – nie jest tak, że w ogóle nie korzystam z technologii, ale
staram się nie przesadzać i między czas spędzony w Internecie wplatać moje
pasje, zdobywać szczyty i z każdym dniem czerpać coraz więcej energii.
Natknęłam się kiedyś na obrazek z podpisem „tęsknię za czasami kiedy wieczorem
kładłam się spać wyczerpana, a wstawałam pełna życia”. Przykro mi, że ktoś za
tym tęskni – ja mam tak na co dzień. Mam tyle pomysłów na siebie i na to co
mnie otacza, że aż ciężko mi je zrealizować. Boję się nudy, kiedy coś czym się
zajmuję zaczyna robić się monotonne, rezygnuję z tego, odkładam i próbuję
czegoś nowego.
Wracając
do tytułu – uwielbiam kontakt z naturą. Bardzo dobrze czuję się wśród zieleni,
w lesie, na łące czy nad jeziorem. Otaczają mnie trzy jeziora, więc
wychowywałam się nad wodą i całe lato spędzam na dzikich, jak i tych normalnych
plażach. Niedawno wróciłam z obozu, spędziłam 10 dni w idealnych warunkach.
Dookoła był las, drzewa, krzewy i barszcz Sosnowskiego. Poczułam kontakt z
przyrodą, otworzyłam oczy na drobne szczegóły, takie jak poranna rosa na
zaprawie, poczułam, i to dosłownie, strukturę szyszek i liści pod gołymi
stopami. Wsłuchałam się w szum lasu i wody. Kiedy wróciłam do domu, nie mogłam
przyzwyczaić się do cywilizacji. Ciężko było mi oddychać zanieczyszczonym
powietrzem, prawie zapomniałam do czego służy telefon. Nawet pobliski park, do
którego zawsze tak lubiłam chodzić mnie ograniczał. Potrzebowałam kilku dni na
wtopienie się w monotonne życie w mieście. Co prawda mieszkam w małej
miejscowości, ale dla mnie i tak jest zbyt duża.
Całe życie marzyłam o mieszkaniu na
wsi, niestety spędzam na niej tylko kilka tygodni w roku. Polska wieś jest
piękna przy każdej porze roku, zauroczyła mnie jednak zimą – to wtedy, razem z
kuzynostwem zjeżdżamy na sankach, rzucamy w siebie śnieżkami i nie przejmujemy
się „a co w szkole powiedzą, że dzieciaki z nas”. Jesteśmy dzieciakami i
powinniśmy korzystać z dzieciństwa, bo szybko się skończy. Niestety, kolejnym
minusem Internetu jest wpajanie dzieciom tego, że są dorosłe. W szkole można
bardzo często zauważyć, jak dziewczyny w moim wieku, czternastolatki chodzą z
kilogramem tapety, sklejonymi rzęsami i długimi, pomalowanymi paznokciami.
Jestem temu stuprocentowo przeciwna, wolę pospać pół godziny dłużej niż wstawać
i nakładać na siebie lepiące się kremy, pudry i sklejające usta błyszczyki.
W dzisiejszych czasach rzadko wychodzimy z
domu, wtapiamy się w migoczące ekrany i żyjemy tym co się dzieje na facebooku,
instagramie i snapie. Ja sama kocham naturę i kiedy tylko jest pogoda, ach,
nawet w sumie może lać wychodzę z domu i czuję, że żyję. Rusz się z kanapy, weź
psa i idź z nim pobiegać choćby po trawniku przed domem! Weź rower, rolki,
deskorolkę, cokolwiek i pojeździj sobie po ulicach! Gwarantuję, że dobrze ci to
zrobi!
Każdy z nas wracając z wakacji, łona natury wpada w kilkudniowa depresje i cieżko mu spowrotem sie przyzwyczaic do rzeczywistosci. ;)
OdpowiedzUsuńhttp://whisperyourlove.blogspot.com/
Przepiękne widoki :)
OdpowiedzUsuńZapraszam do mnie, byłoby miło bardzo miło gdybyś odwiedziła mój blog, choć na minutę :)
Mój blog-DREAMSSTATION
W końcu polskie góry - najpiękniejsze! Co do bloga, uważam, że jest naprawdę świetny! :)
Usuń