poniedziałek, 10 sierpnia 2015

Hej, jestem Ola...

 A to mój blog, KafeLate. Co śmieszne - nie przepadam za kawą, chyba, że taką czekoladową lub waniliową i koniecznie mrożoną! Prawda jest taka, że stworzenie tego bloga było spontaniczne, jak prawie wszystko co robię. Czy miałam jakąś inspirację (szczerze nie lubię tego słowa)? Chyba nie, raczej jest to moja odwieczna żądza wypowiedzi i pisania. Och, tak odkąd nauczyłam się trzymać kredkę w ręku coś piszę, rysuję, bazgrzę! To taki nawyk, kiedy byłam młodsza pisałam pamiętniki, dziś już tego nie robię, nie czuję potrzeby, wtedy też nie czułam, ale w jakimś filmie główna bohaterka miała pamiętnik i chciałam być równie fajna (brr, zakazany wyraz!) jak ona. Tak, pisanie jest czymś co naprawdę lubię, a lubię wiele rzeczy! Niekoniecznie wszystko potrafię zrobić, ale jeżeli sprawia mi to przyjemność to to robię - na przykład rysowanie, nie jestem utalentowana plastycznie, ale przecież nikt mi nie zabroni rysować i skoro nikogo nie katuję moimi rysunkami w internecie to chyba nikomu to nie przeszkadza. Jeżeli chodzi o wygląd bloga - przepraszam, kompletnie się na tym nie znam, kiedyś, jak się może nauczę zrobię coś ładniejszego, bardziej schludnego, ale jestem w tym temacie żółtodziobem. Zawsze gdy coś do kogoś piszę boję się, że nie odbierze on tego w taki sposób, w jaki ja to przekazałam. Na przykład cały ten tekst piszę z uśmiechem na twarzy, nastawiona pozytywnie, mam nadzieję, że zostanie w taki sposób odczytany! Przejdźmy teraz do moich zainteresowań, pierwszym są na pewno książki - jestem nieuleczalnym molem książkowym i cieszy mnie to. Uważam czytanie za jedną z najbardziej wartościowych form spędzania czasu. Czytam bardzo dużo, każdego dnia, łykam książki jedna za drugą, a najmilej jest wieczorem usiąść na parapecie z dobrą książką i herbatą owocową bez cukru. Aktualnie czytam "Nasturcję i Lwa" Aleksandra Minkowskiego, jest to bardzo stara książka, ulubiona mojej mamy gdy była w moim wieku. Jest tam nawiązanie do historii, ale i science-fiction, co w połączeniu daje naprawdę świetną książkę godną polecenia. Co dalej? Ach, oczywiście harcerstwo! Co prawda nie jestem harcerką długo, dołączyłam do drużyny we wrześniu zeszłego roku, a kilka dni temu wróciłam z mojego pierwszego obozu na którym miałam przyrzeczenie. Harcerstwo wiele mnie nauczyło, znalazłam wielu przyjaciół i poznałam wspaniałych ludzi, otworzyłam szerzej oczy na otaczający mnie świat, poszerzyłam horyzonty, zaczęłam interesować się historią mojego kraju i rozwinęłam się wewnętrznie, zaczęłam pracę nad sobą. Z wytęsknieniem czekam na kolejne zbiórki, wyjazdy, na poznanie nowych osób! Harcerstwo jest takim jasnym promyczkiem, jednym z wielu w moim życiu, zaliczającym się do tych świecących najjaśniej. Ostatnio otworzyłam próbę na stopień harcerski, co oznacza dla mnie dużo pracy, wykonanie wielu zadań, ale i świetną zabawę dzięki której będę mogła sprawić swoją wytrzymałość (miesiąc bez słodyczy!) i zrobić coś dla innych. Kolejną chyba rzeczą jest zima - moja ulubiona pora roku! O ile jest śnieżna i mroźna, a zawsze jest kilka takich tygodni. Uwielbiam śnieg, mróz piekący w nos, czerwone policzki, to, że wstaję - jest ciemno, wracam ze szkoły i muszę odrabiać pracę domową przy lampce, a wieczorami opatulam się pierzynką, piję kakao i czytam! Za to lato jest porą roku którą lubię tylko z powodu wakacji, wyjazdów i pływania. W moim mieście są trzy jeziora i wskakuję do wody już na początku maja. Nigdy się nie rozchorowałam, ba, nawet nie przeziębiłam po takiej kąpieli. Nie cierpię żaru, wysokich temperatur, a najbardziej tego, że nie mogę spać w nocy bo jest za gorąco. Kolejna rzecz to opalenizna, jak zawsze czerwona i piekąca! No, ale dość takich smętów! Jeżeli chodzi o to, co będzie pojawiało się na blogu, to nie czekajcie na rzeczy modowo, kosmetykowo jakieś tam, bo kompletnie się na tym nie znam i nie lubię tego, raczej będę pisała o książkach, filmach, o muzyce, o moich zainteresowaniach i czasem jedzeniu, choć w gotowaniu też jestem słaba. A w ogóle, to dziś, jutro i pojutrze może oglądać deszcz meteorytów na niebie! Nie wiem, czy będę coś widziała u mnie w mieście, ale posiedzę w oknie i postaram się wypatrzeć kilka spadających gwiazd. Kto wie, może naprawdę spełniają marzenia? Do usłyszenia :)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz