Chyba pora sięgnąć po klucz. Internet nie gryzie Olszewska, serio, tylko trzeba umieć z niego korzystać. Umiesz, nie gadaj głupot, siedzisz w nim od lat,
Tak, moi drodzy. Jestem gapą, ciapą i czym tam jeszcze. Lubię blogować, bo pisanie to moja pasja, a ja durna zamiast napisać coś, co mi przyjdzie do głowy zapisuję to pół hasłami w kalendarzu. A idź w czortu mater cholero jedna.
Wylewanie na siebie oszczerstw i pomyj uważam za zakończone.
"Od dzisiaj będzie lepiej" Amen!
A jeżeli chodzi o tytuł nawiązuje on do tego weekendu. Można powiedzieć, że spędziłam go za zamkniętymi drzwiami, choć nie dosłownie, W innym świecie, zadziwiająco bliskim, choć przez wielu nigdy nie odwiedzonym. O czym mówię? O oddziale onkologicznym. Jak tam trafiłam? Otóż miałam podwyższony poziom leukocytów, byłam na biopsji szpiku i tak dalej - nieważne. W każdym razie jakimś cudem trafiłam na onkologię. Nie, nie jestem chora. No, przynajmniej nie jestem ciężko chora, w mojej krwi pojawiły się bardzo niefajne komórki, ale wyeliminowanie ich to pestka. W każdym razie spędziłam tam tak naprawdę kilka godzin - przeczekanie, ale to co zobaczyłam na zawsze zmieniło moje podejście. Dopiero teraz w stu procentach doceniłam życie. Takie codzienne, normalne życie zwykłych ludzi. Poznałam osoby chore, bardzo ciężko, którym, choć brzmi to strasznie, zostało niewiele czasu. Młodzi ludzie, dzieci, moi rówieśnicy. Umierający, żegnający się z tym światem. Rzecz jasna nie poznałam wszystkich, Nie mogłam. Nie chciałam?
Ludzie strawieni przez chemię, wyniszczeni. Pisząc to zbiera mi się na łzy. Czym są nasze problemy, takie jak jedynka z matematyki czy ser droższy o 50 groszy w porównaniu z tym, z czym muszą zmagać się chorzy? To niekiedy śmieszne, gdy wiedząc co się dzieje na onkologii słyszymy w szkole o problemach sercowych czy o braku stroju na wf.
Bądźmy choć trochę bardziej ludzcy.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz