wtorek, 11 sierpnia 2015

Samoakceptacja czy autodestrukcja?





 Każdy z nas miał kiedyś problem z samym sobą. Wiele osób to pokonało, jednak jest cała masa osób która siebie nie akceptuje. Czasem mam wrażenie, że kula ziemska dzieli się na 4 grupy: akceptujących siebie, nieakceptujących, tych, którzy tak naprawdę się nie akceptują, ale udają, że jest inaczej, jest jeszcze tak zwana przeze mnie Szwajcaria – osoby, które mają wyrąbane na siebie i wszystko dookoła. Bo samoakceptacja nie jest wielbieniem tylko swojej osoby, ale także szacunek i chęć poznania tego co nas otacza, przynajmniej według mnie. Wracając do udających – każdy zna, słyszał lub widział w mediach osobę, która robi wiele rzeczy na pokaz, popisuje się przed innym bez konkretnego celu. Takie osoby szukają rozgłosu każdej sytuacji, próbują zwrócić na siebie uwagę, ich zachowanie krzyczy „jestem sobą i kocham to!”, kiedy tak naprawdę gdyby byli sobą nie robiliby takich rzeczy. Znaczna ilość celebrytów wywołuje skandale, ubiera się w najdroższe rzeczy, zakłada futra i opowiada o przestrzeganiu praw zwierząt, albo odsłania niedoskonałości swojego ciała i charakteru dla uzyskania opinii osoby szczerej, niezakłamanej. Nie twierdzę, że zawsze, kiedy ktoś się odsłania robi to dla sławy, jednak kiedy robi to po to, żeby o nim mówiono jest źle przeze mnie postrzegane. Tu właśnie odniosę się do drugiej części tytułu. Sądzę, że takie zachowania prowadzą do autodestrukcji, czasem w dosłownym tego słowa znaczeniu. Dlaczego? Otóż dlatego, że gdy udajemy, tracimy swoje prawdziwe ja, zmieniamy się w inną osobę, którą nie jesteśmy. Tak, jakby żyły w nas dwie osoby, gdzie jedna jest przyduszona przez drugą i zepchnięta na drugi tor. Po czasie druga, fałszywa osobowość zapuszcza korzenie i ma zamiar zostać w nas na dłużej. Gdy próbujemy ją wyrzucić, jest nam ciężko, ponieważ pokazaliśmy się człowieczeństwu w takim świetle, przypięto nam plakietkę, rozdano nasze wizytówki, rozwieszono o nas plakaty. Ciężko po czasie wszystko to odwrócić, zmienić przyzwyczajenia, wyciąć drzewo, które w nas wyrosło. Przecież nie będziemy potrafili zaakceptować siebie, gdy nie będziemy sobą. Czasem staramy się zachowywać jak ktoś kogo znamy, uważamy tę osobę za ideał, wzór do naśladowania nie wiedząc, że może ta osoba też jest kimś innym? Czy gdyby każdy tak postępował odnaleźlibyśmy swojego nowego „boga”, porzucając tego prawdziwego? Każdy by dążył do stania się taką osobą, nazwijmy ją X. Świat byłby zapełniony przez takich Xów, podrabianych, tylko jeden byłby prawdziwy. W końcu, po latach X zostałby przygnieciony przez swoje klony, armię takich samych osób które zagubiły swoje prawdziwe oblicza. Zastanówmy się, czy chcemy czegoś takiego. Zacznij akceptować prawdziwego siebie!
#samoakceptacja #prawdziwaja #prawdziwyty


4 komentarze:

  1. Mam dla Ciebie pewną radę. Ludzie lubią czytać treści między zdjęciami i lubią też dużo zdjęć co wydaje się przejrzyste. Oczywiście zdjęcia o wiele większe powinny być i lepszej jakości :) Mam nadzieję, że w jakiś sposób się nie obraziłaś tylko tak napisałam, ale jak chcesz.

    http://seethelifeofthisbetterparties.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za radę, aczkolwiek wolę przekaz słowem - ja na przykład nie lubię postów zawalonych zdjęciami, z minimalną ilością tekstu, według mnie nie o to chodzi w blogowaniu. Co do zdjęcia, nie zależało mi na wielkości czy jakości, tylko o pewnym odniesieniu do tego co napisałam - o dwóch twarzach :)

      Usuń
  2. Samoakceptacja i pokochanie własnego "ja" i własnego ciała jest bardzo ważne. Jeśli nie pokochasz sam siebie to jak inni maja to zrobić. Ostatnio też napisałam o tym post. Zapraszam serdecznie ;)

    http://whisperyourlove.blogspot.com/2015/08/pokochaj-siebie-i-swoje-ciao.html

    OdpowiedzUsuń
  3. Bez samoakceptacji nie możemy normalnie funkcjonować i cieszyć się życiem!
    świetny post!
    Zapraszam do mnie, byłoby miło bardzo miło gdybyś odwiedziła mój blog, choć na minutę :)
    Mój blog-DREAMSSTATION

    OdpowiedzUsuń