niedziela, 18 września 2016
Odpowiedzieć
Zmiany przychodzą jak lekki wiatr, który porusza zasłony o poranku i jak delikatne perfumy pachnące dzikimi kwiatami, ukrytymi w trawie.
czwartek, 14 stycznia 2016
Różdżki w górę, czarodzieje /*
To pierwszy taki post, niezaplanowany, nieskładny.
Nigdy nie sądziłam, że śmierć osoby która nie miała o mnie pojęcia tak mnie zaboli. Gdy moja koleżanka wysłała do mnie artykuł o tytule "Alan Rickman nie żyje" stwierdziłam, że to pewnie kolejna plotka. Tak bardzo chciałabym, żeby to był jakiś głupi żart.
Alana Rickmana poznałam, jak większość z nas w Harry'm Potterze. Potem obejrzałam więcej filmów, w których grał. A teraz? Są to tylko jego cienie, przypominające mi jak wielkim był człowiekiem. Rozumiał sztukę, był niesamowitym aktorem, puzzlem który kończył układankę. Kiedy ten element odpadł poczułam jakbym utraciła jakiś fragment siebie. Może to głupie, w końcu nigdy go nie poznałam, tym bardziej on mnie, ale... Był mi bliższy niż niektóre osoby z którymi spotykam się na co dzień. Czuję, że dzisiaj nie zasnę zbyt prędko. Kiedy szukałam zdjęcia, które wstawię do tego posta i w wyszukiwarkę wpisałam"Alan Rickman" pojawiły się propozycje "Alan Rickman dead"... "Alan Rickman cancer, RIP". To był moment w którym coś we mnie pękło. Świadomość, że nie zobaczę go na ekranie mnie dobiła. To strzał w serce.
Od wielu lat jestem Potterhead i czułam się tak, jakby umarł również Severus Snape. Nie wiem co powiedzieć, po prostu brakuje mi słów. Pierwszy raz napisałam na jakimś potterowskim fp komentarz, czyli uniesioną różdżkę. Nie wiem czemu, ale nie mogę dopuścić do siebie myśli "umarł". Pokonał go rak. Cholerne paskudztwo, które może ujarzmić każdego. Wiem teraz, że nie pozwolę, aby mnie też ujarzmił, chociaż jest blisko. Nie dam się. To okropne, jak ta choroba zbiera plony. Niszczycielska siła, inaczej tego nie da się opisać. Nienawidzę Cię, raku. Spieprzaj.
Różdżki w górę, czarodzieje /*
Nigdy nie sądziłam, że śmierć osoby która nie miała o mnie pojęcia tak mnie zaboli. Gdy moja koleżanka wysłała do mnie artykuł o tytule "Alan Rickman nie żyje" stwierdziłam, że to pewnie kolejna plotka. Tak bardzo chciałabym, żeby to był jakiś głupi żart.
Alana Rickmana poznałam, jak większość z nas w Harry'm Potterze. Potem obejrzałam więcej filmów, w których grał. A teraz? Są to tylko jego cienie, przypominające mi jak wielkim był człowiekiem. Rozumiał sztukę, był niesamowitym aktorem, puzzlem który kończył układankę. Kiedy ten element odpadł poczułam jakbym utraciła jakiś fragment siebie. Może to głupie, w końcu nigdy go nie poznałam, tym bardziej on mnie, ale... Był mi bliższy niż niektóre osoby z którymi spotykam się na co dzień. Czuję, że dzisiaj nie zasnę zbyt prędko. Kiedy szukałam zdjęcia, które wstawię do tego posta i w wyszukiwarkę wpisałam"Alan Rickman" pojawiły się propozycje "Alan Rickman dead"... "Alan Rickman cancer, RIP". To był moment w którym coś we mnie pękło. Świadomość, że nie zobaczę go na ekranie mnie dobiła. To strzał w serce.
Od wielu lat jestem Potterhead i czułam się tak, jakby umarł również Severus Snape. Nie wiem co powiedzieć, po prostu brakuje mi słów. Pierwszy raz napisałam na jakimś potterowskim fp komentarz, czyli uniesioną różdżkę. Nie wiem czemu, ale nie mogę dopuścić do siebie myśli "umarł". Pokonał go rak. Cholerne paskudztwo, które może ujarzmić każdego. Wiem teraz, że nie pozwolę, aby mnie też ujarzmił, chociaż jest blisko. Nie dam się. To okropne, jak ta choroba zbiera plony. Niszczycielska siła, inaczej tego nie da się opisać. Nienawidzę Cię, raku. Spieprzaj.
Różdżki w górę, czarodzieje /*
czwartek, 7 stycznia 2016
30 faktów o mnie
Hej hej! Dzisiaj chciałam napisać coś lekkiego, nie wymagającego, ponieważ jestem osłabiona i nie mam nawet siły, żeby pisać coś mądrego! Stąd mój pomysł na napisanie kilku faktów o mnie, nic zobowiązującego.
1. Mam śmieszne włosy, u góry mam zimny odcień blondu, a niżej robią mi się miodowe, na końcach są prawie rude.
2. Noszę okulary korekcyjne, ma wadę -1
3. Moje ulubione przedmioty to: biologia, matematyka, fizyka i wf, jednak bardzo lubię polski i niektóre tematy na historii.
4. Czytam bardzo dużo książek, dzisiaj zabieram się za "Cierpienia młodego Wertera".
5. Mam urodziny 30 marca, niedługo skończę 15 lat.
6. Harcerstwo to moja największa pasja, ponieważ rozwijam tam również inne moje zainteresowania.
7. Mam buldożka francuskiego, ma na imię Fiodor i mam w planach napisać o nim osobny wpis.
8. Nigdy nie miałam nic złamanego, jedynie niedawno miałam zwichnięty nadgarstek.
9. Kiedy byłam mała chciałam nosić aparat na zęby, ale teraz już nie chcę, mam to szczęście, że urodziłam się z prostymi zębami,
10. Mam ukruszoną jedynkę, ale nie pamiętam jak to się stało :P
11. Moim ulubionym wokalistą jest Kortez, a moje ulubione piosenki to "Uleciało" i "Pocztówka z kosmosu".
12. Praktycznie zawsze chodzę w rozpuszczonych włosach.
13. Mam bardzo słabą krew, co często mnie frustruje.
14. Mam najwspanialszych przyjaciół pod słońcem!
15. Drużyna jest moją drugą rodziną <3
16. Chodzę do 2 gimnazjum, ale nie przepadam za moją szkołą, chciałabym już iść do liceum.
17. Mój ulubiony film to "Stowarzyszenie umarłych poetów" i "Skazani na Shawshank".
18. Mieszkam w niewielkiej miejscowości, nie mamy nawet porządnego kina, niestety.
19. Nie za bardzo lubię chodzić w spódniczkach i sukienkach.
20. Nie mam jednej ulubionej książki,
21. Staram się ćwiczyć codziennie w domu i zaczęłam pilnować jakości moich posiłków.
22. Na śniadanie zawsze jem owsiankę z płatków żytnich z kakao i owocami.
23. Moja ulubiona herbata to czarna ze skórką pomarańczową, truskawką i bławatkiem, nazywa się Madagaskar i można ją kupić na www.czasnaherbate,pl, za 21.90 zł za opakowanie.
24. Szczerzę mówiąc tęsknie za starą Miley Cyrus, tą która urzekła mnie piosenką "Jolene".
25. Uwielbiam Eda Sheerana.
26. Kocham jeść i spać :D
27. Zastanawiam się nad założeniem fanpage'a mojego bloga.
28. Nie zależy mi na liczbie obserwatorów, dlatego nie mam tego gadżetu, nie chcę zaśmiecać bloga niepotrzebnymi widgetami. Nie dążę to posiadania kilkuset obserwatorów, Wolę mieć 10 prawdziwych niż 100 z tak zwanego "obs/obs", nie bawię się w to.
29. Chciałabym kiedyś grać w teatrze.
30. W przyszłości chcę zrobić sobie duuużo tatuaży, mam już kilka pomysłów, bardzo mnie to jara!
No, to by było wszystko. Nigdy więcej was czymś takim nie zasypię, obiecuję! A tak serio, uważam, że raz na jakiś czas taki post to fajna odskocznia :)
Pa!
piątek, 1 stycznia 2016
Lista postanowień, bo mogę
Czas frajerwerków, sylwestra na polsacie i straszenia zwierząt petardami. Nie lubię. Ale, ale! Nowy rok, nowe cele? Już bardziej. Co prawda do tej pory nie robiłam listy konkretnych postanowień, co najwyżej w głowie myślałam "od tego roku zacznę uprawiać więcej sportu i założę bloga!" (widzicie, jednego postanowienia dotrzymałam...). Stwierdziłam, że w tym roku zrobię to porządnie, ale w troszkę inny sposób - w kalendarzu. Na każdy miesiąc przypisałam sobie jakiś cel, wyzwanie, mniej lub bardziej czasochłonne. Pomyślałam, że takie rozwiązanie da mi więcej satysfakcji i pomoże mi rozwinąć moją determinację. Na styczeń, wyjątkowo przypisałam sobie dwa wyzwania - po pierwsze, rozpocznę naukę gry na gitarze (umiem zagrać jeden chwyt i początek allelujah) oraz wypiszę wszystkie cytaty, które mi się spodobają i wywołają u mnie przemyślenia. Jeżeli ten pomysł mi przypasuję będę robiła to cały rok, bo czemu nie. Bardzo często znajduję świetne cytaty i złote myśli, a nie zapisuję ich nigdzie, chociażby na marginesie w notatniku. Jednym z moich celów jest również założenie zeszytu w którym będę organizowała moje dni, ponieważ w kalendarzu zapisuję tylko wydarzenia i chwile warte uwagi, a w tym roku się nauczyłam, że jeżeli nie zaplanuję sobie dnia od A do Z nie będzie zbyt ciekawie... Nie wnikajmy w szczegóły!
Jestem ciekawa, czy taki system u mnie zadziała, bo jeżeli nie to rzecz jasna z niego zrezygnuję, nic na siłę.
Lubię zdjęcia które coś symbolizują. Te powyżej to rzecz jasna nowy rok w postaci niezapisanego zeszytu, a teraz kolejne - moje zdjęcie sprzed ładnych paru lat, to pewnie 2007/8 rok. Idę po prostu ścieżką, odchodzę, jak rok 2015...
Chyba nadszedł czas na małe podsumowanie 2015 roku.
Co osiągnęłam:
- Zostałam przyboczną
- Wygrałam w 5 konkursach recytatorskich, tudzież literackich
To rzecz jasna - według mnie - moje dwa największe sukcesy. jest jeszcze ich kilka, ale nie są tak ważne i szczególne jak te, a zwłaszcza jak ten pierwszy.
Co zrobiłam:
- Otworzyłam próbę na stopień pionierki
- Regularnie prowadziłam kalendarz
- Pokonałam ograniczenia mojego organizmu
- Wyeliminowałam jedną z moich wad
- Otworzyłam się na ludzi
- Zaprzyjaźniłam się z cudownymi osobami
- Przeczytałam zdecydowanie rekordową ilość książek odkąd nauczyłam się czytać
- Odnalazłam w sobie wiarę i miłość do Boga - czego ani trochę się nie wstydzę!
- Odkryłam mój ukochany gatunek muzyczny - rocka
- Pokochałam teatr i operę
- Zainteresowałam się radiem i zaczęłam myśleć o tym nieco bardziej poważnie
- Zaczęłam pisać książkę, kto wie, może kiedyś ją wydam. Boję się jednak, że jest gniotem.
Czego nie zrobiłam, a zrobić powinnam:
- Nie zdobyłam lampasa na koniec roku
- Nie uprawiałam tyle sportu i le bym chciała
- Nie ograniczyłam internetu
- Nie odnowiłam kontaktu z dawnymi znajomymi
Cel? Zrobić to w tym roku!
Czego nie zrobiłam i dobrze, że nie:
- Nie spróbowałam alkoholu, papierosów ani używek
- I nigdy nie miałam ochoty spróbować!
To chyba na tyle. Słodkich snów, 2015.
poniedziałek, 14 grudnia 2015
Za zamkniętymi drzwiami
Chyba pora sięgnąć po klucz. Internet nie gryzie Olszewska, serio, tylko trzeba umieć z niego korzystać. Umiesz, nie gadaj głupot, siedzisz w nim od lat,
Tak, moi drodzy. Jestem gapą, ciapą i czym tam jeszcze. Lubię blogować, bo pisanie to moja pasja, a ja durna zamiast napisać coś, co mi przyjdzie do głowy zapisuję to pół hasłami w kalendarzu. A idź w czortu mater cholero jedna.
Wylewanie na siebie oszczerstw i pomyj uważam za zakończone.
"Od dzisiaj będzie lepiej" Amen!
A jeżeli chodzi o tytuł nawiązuje on do tego weekendu. Można powiedzieć, że spędziłam go za zamkniętymi drzwiami, choć nie dosłownie, W innym świecie, zadziwiająco bliskim, choć przez wielu nigdy nie odwiedzonym. O czym mówię? O oddziale onkologicznym. Jak tam trafiłam? Otóż miałam podwyższony poziom leukocytów, byłam na biopsji szpiku i tak dalej - nieważne. W każdym razie jakimś cudem trafiłam na onkologię. Nie, nie jestem chora. No, przynajmniej nie jestem ciężko chora, w mojej krwi pojawiły się bardzo niefajne komórki, ale wyeliminowanie ich to pestka. W każdym razie spędziłam tam tak naprawdę kilka godzin - przeczekanie, ale to co zobaczyłam na zawsze zmieniło moje podejście. Dopiero teraz w stu procentach doceniłam życie. Takie codzienne, normalne życie zwykłych ludzi. Poznałam osoby chore, bardzo ciężko, którym, choć brzmi to strasznie, zostało niewiele czasu. Młodzi ludzie, dzieci, moi rówieśnicy. Umierający, żegnający się z tym światem. Rzecz jasna nie poznałam wszystkich, Nie mogłam. Nie chciałam?
Ludzie strawieni przez chemię, wyniszczeni. Pisząc to zbiera mi się na łzy. Czym są nasze problemy, takie jak jedynka z matematyki czy ser droższy o 50 groszy w porównaniu z tym, z czym muszą zmagać się chorzy? To niekiedy śmieszne, gdy wiedząc co się dzieje na onkologii słyszymy w szkole o problemach sercowych czy o braku stroju na wf.
Bądźmy choć trochę bardziej ludzcy.
sobota, 3 października 2015
Za co kocham książki
Niewielu moich rówieśników czyta, większość czternastolatków
gra w CS’a i ogląda otwieranie skrzynek. No cóż, muszą być jednostki
odbiegające od reszty. Taka Olszewska na przykład.
Irytują mnie też osoby które czytają „bo to modne”.
Niestety, książki się stały modne, ku ich udręce. To tak jak z shih tzu – stały
się rozchwytywane, ludzie zaczęli na nie wydawać kupę forsy, a potem gusta się
zmieniły i biedni ludzie nie wiedzą co zrobić z pieskiem, bo oni chcą buldożka
francuskiego.
Stop.
A dlaczego ja kocham książki? Bo otwierając jakąś pozycję
przenoszę się do innego świata. Staję się najlepszą przyjaciółką głównego
bohatera. Czuję, widzę i słyszę to co on. Odkrywam nowe miejsca, poznaję nowych
ludzi. Poszerzam horyzonty. Raz uczę się zaklęć, innym razem dowiaduję się jak
przeżyć na bezludnej wyspie. Codziennie czytam, jeżeli chodzi o gatunek to nie
mam jednego ulubionego – niegdyś byłam miłośniczką fantasy, dziś czasem wracam
do tego świata czytając po raz setny Harry’ego Pottera. Bardzo lubię kryminały,
ale też nie pogardzę dramatem czy biografią. Nie cierpię typowych, kolorowych
młodzieżówek z Ameryki. Polskie książki dla młodzieży też nie zawsze są dobre,
ale można znaleźć takie, które trafiają do serc. Na przykład dobrą polską
pisarką jest Barbara Kosmowska. Na „Pozłacanej rybce” nawet poleciała łza,
niestety jednak jej książki od niedawna są lekturami. Serio, to najgorsze co
może się książce przydarzyć – lektura. Nic tak nie zniechęca dzieci i młodzieży
do czytania jak narzucone z góry tytuły, grożenie sprawdzianami i odpytywaniem.
Szkoda książek.
A dzisiaj zaczynam czytać „Denim blue” Katarzyny Ryrych. Czy
będzie o tym więcej? Może będzie, zależy czy odnajdę się w PRL-owskiej, szarej
(?) rzeczywistości…
poniedziałek, 28 września 2015
Zakochaj się w harcerstwie
A jak to ze mną było?
Spontanicznie, nie ma żadnej niesamowitej historii związanej z moim wstąpieniem
do drużyny, ale zapamiętam ten dzień chyba do końca życia, a z pewnością do
końca mojej harcerskiej przygody, która, mam nadzieję - będzie trwać jeszcze wiele lat! Harcerstwo
dało mi wiele, wiele i jeszcze więcej. Poznałam ludzi wspaniałych, takich jak
ja, znalazłam drugą rodzinę – mój cudowny Eventyr. Zapukałam cicho do drzwi
harcerzy 5 września 2014 roku, otworzyli
swoje serca i rozpalili we mnie ogień. Przez ten rok wiele się nauczyłam,
nabrałam dystansu do siebie, pozbyłam się bariery chłopak – dziewczyna, znalazłam
nierodzoną siostrę i odkryłam uroki życia w lesie. Ludziom może się wydawać, że
w harcerstwie nie ma nic fajnego – baczność, spocznij i spanie w zimnym
namiocie. Cóż, po pierwsze, takie osoby nie poczuły magii przemarznięcia po
nocy spędzonej na kanadyjce, pobudki o 3 nad ranem ze słowami „Alarm
przeciwpożarowy, zbiórka na placu apelowym” oraz dotyku iskier z ogniska
wypalających dziury w rajstopach. Po drugie, nie ma nic piękniejszego w naszym
harcerskim życiu niż pokazywanie innym jak działamy, co robimy i jak bardzo się
kochamy. Jest to cudowna miłość, braterska. Nie twierdzę, że zawsze jest
różowo, czasami są kłótnie, nie każdy się lubi, ale razem tworzymy rodzinę,
którą chcemy powiększać.
Dołączając do harcerstwa nie
sądziłam, że osiągnę tak wiele – na obozie, przy wschodzie słońca złożyłam
przyrzeczenie, zdobyłam kilka sprawności i rzecz dla mnie najważniejsza, czyli
to, że zostałam w mojej drużynie przyboczną. Nie jestem pewna, czemu akurat ja,
czy to był dobry wybór? Okaże się. Nie przeczę, że wyjątkowo szybko zaczęłam
pełnić jakąś funkcję, ale myślę, że będzie to dla mnie dobry sprawdzian.
Tylko raz zadałam sobie pytanie „czy
to na pewno to?” i zaraz złapałam się za głowę zastanawiając się, jak mogłam w
ogóle o czymś takim pomyśleć. Czasem trzeba coś zrobić, załatwić czy pójść, ale
w zamian dostajemy tyle, że nasze obowiązki, choć są dla nas ważne, znikają
przy wszystkich przyjemnościach.
A dzisiejszy wpis dedykuję Idze,
mojej najlepszej przyjaciółce i siostrze, oraz Bartkowi, mojemu drużynowemu
który pisząc „słyszałem, że masz bloga” sprawił, że nabrałam chęci do pisania i
zaraz do głowy wpadł mi pomysł na wpis.
Już dziś wstąp w szeregi
harcerzy! Czuwka!
Polecam czytać przy jakiejkolwiek
piosence harcerskiej, a szczególnie przy płycie Będzie Dobrze i Dworcowej 56 „Zakochaj
się w harcerstwie”.
Zdjęcia: Iga Łukiewska i... cóż, na obozie ktoś też robił! :D
Subskrybuj:
Posty (Atom)







