czwartek, 13 sierpnia 2015

Łyżeczka cukru, pół szklanki szaleństwa… Ups!



Także dziś trochę o tym jaka to Olszewska zwariowana. Delikatnie mówiąc w dzieciństwie rąbnęłam kilka razy głową o beton, coś tam mi się poprzestawiało i wyrosło to-to na takiego dzikusa. Pisałam już wcześniej, że nie lubię siedzieć w miejscu, w domu, przed ekranami i całym sercem to podtrzymuję. Więc sprawy mają się tak, że dziś ciężko znaleźć ludzi zwariowanych, kochających przygody i zabawę. Dlaczego? Otóż sama nie wiem. Mamy to szczęście, że żyjemy w czasach w których na ogół toleruje się osoby nietypowe, szalone, nie mówię tu rzecz jasna o ludziach robiących sobie krzywdę dla szpanu i pieniędzy, tylko o takich, które, np. mają swoją pasję, niestandardową i pokazują ją światu. Mimo to większość siedzi cicho pod swoim kocykiem i popija kawę oglądając po raz setny ten sam odcinek serialu. Takie osoby, osoby bez zainteresowań i chęci są po prostu nudne. Jeśli nie wyjdziemy z naszych małych, szarych światków i nie spróbujemy oddychać innym powietrzem nie osiągniemy wyznaczonych celów, nie spełnimy marzeń. Czas się otworzyć, spojrzeć do przodu i uśmiechnąć się, chociażby nieidealnie białymi zębami i ukruszoną jedynką!




Jestem pozytywnie nastawiona do nowych odkryć, nie boję się potaplać w błocie, wytarzać w piasku czy wyjść w nocy do lasu. Przykładem tego jest mój chrzest obozowy – kazali nam pod koniec wskoczyć w nocy, w piżamach do wody. Dostaliśmy pozwolenie zamoczyć tylko nogi, ale co tam, Olszewska dzida do wody i byłam prawie cała mokra. Tak samo dziś, wyszłam z przyjaciółką się przejść i nie zważając na to, że nie mam stroju wskoczyłam w koszulce i spodenkach do jeziora. Nie będę liczyć, ile razy zdarzyło mi się będąc na wsi skoczyć na ziemię z kilkumetrowego stosu siana czy bujanie się na huśtawce zawieszonej na drewnianej belce dachu kilka metrów w górę. Często przy tym występowały sińce, zadrapania, strupy, a na kolanach mam parę blizn. Jestem z tego jednak zadowolona, bo bez tej odrobiny szaleństwa moje życie byłoby nudne i czuję, że naprawdę wykorzystuję dzieciństwo i czerpię z niego każdą częścią serca. 



 

  Wszystkie osoby widoczne na zdjęciu zostały zapytane o zgodę na umieszczenie ich twarzy na blogu :)

 

środa, 12 sierpnia 2015

A gdzie zieleń w tym wszystkim?



 Prawda jest taka, że w dzisiejszym skomputeryzowanym świecie mamy wiele wymówek, aby nie ruszać się z domu. Boląca głowa, zmęczenie, stres, lenistwo. Tak naprawdę w większości przypadków jest to spowodowane brakiem ruchu i przebywaniem wiecznie przed ekranem komputera czy telewizora. Jestem jedną z osób, która potrzebuje oddechu, świeżego powietrza. Nie jestem w stanie spędzić całego dnia oglądając filmy i przeglądając facebooka. Wiadomo – nie jest tak, że w ogóle nie korzystam z technologii, ale staram się nie przesadzać i między czas spędzony w Internecie wplatać moje pasje, zdobywać szczyty i z każdym dniem czerpać coraz więcej energii. Natknęłam się kiedyś na obrazek z podpisem „tęsknię za czasami kiedy wieczorem kładłam się spać wyczerpana, a wstawałam pełna życia”. Przykro mi, że ktoś za tym tęskni – ja mam tak na co dzień. Mam tyle pomysłów na siebie i na to co mnie otacza, że aż ciężko mi je zrealizować. Boję się nudy, kiedy coś czym się zajmuję zaczyna robić się monotonne, rezygnuję z tego, odkładam i próbuję czegoś nowego. 




  
Wracając do tytułu – uwielbiam kontakt z naturą. Bardzo dobrze czuję się wśród zieleni, w lesie, na łące czy nad jeziorem. Otaczają mnie trzy jeziora, więc wychowywałam się nad wodą i całe lato spędzam na dzikich, jak i tych normalnych plażach. Niedawno wróciłam z obozu, spędziłam 10 dni w idealnych warunkach. Dookoła był las, drzewa, krzewy i barszcz Sosnowskiego. Poczułam kontakt z przyrodą, otworzyłam oczy na drobne szczegóły, takie jak poranna rosa na zaprawie, poczułam, i to dosłownie, strukturę szyszek i liści pod gołymi stopami. Wsłuchałam się w szum lasu i wody. Kiedy wróciłam do domu, nie mogłam przyzwyczaić się do cywilizacji. Ciężko było mi oddychać zanieczyszczonym powietrzem, prawie zapomniałam do czego służy telefon. Nawet pobliski park, do którego zawsze tak lubiłam chodzić mnie ograniczał. Potrzebowałam kilku dni na wtopienie się w monotonne życie w mieście. Co prawda mieszkam w małej miejscowości, ale dla mnie i tak jest zbyt duża. 







  Całe życie marzyłam o mieszkaniu na wsi, niestety spędzam na niej tylko kilka tygodni w roku. Polska wieś jest piękna przy każdej porze roku, zauroczyła mnie jednak zimą – to wtedy, razem z kuzynostwem zjeżdżamy na sankach, rzucamy w siebie śnieżkami i nie przejmujemy się „a co w szkole powiedzą, że dzieciaki z nas”. Jesteśmy dzieciakami i powinniśmy korzystać z dzieciństwa, bo szybko się skończy. Niestety, kolejnym minusem Internetu jest wpajanie dzieciom tego, że są dorosłe. W szkole można bardzo często zauważyć, jak dziewczyny w moim wieku, czternastolatki chodzą z kilogramem tapety, sklejonymi rzęsami i długimi, pomalowanymi paznokciami. Jestem temu stuprocentowo przeciwna, wolę pospać pół godziny dłużej niż wstawać i nakładać na siebie lepiące się kremy, pudry i sklejające usta błyszczyki.








W dzisiejszych czasach rzadko wychodzimy z domu, wtapiamy się w migoczące ekrany i żyjemy tym co się dzieje na facebooku, instagramie i snapie. Ja sama kocham naturę i kiedy tylko jest pogoda, ach, nawet w sumie może lać wychodzę z domu i czuję, że żyję. Rusz się z kanapy, weź psa i idź z nim pobiegać choćby po trawniku przed domem! Weź rower, rolki, deskorolkę, cokolwiek i pojeździj sobie po ulicach! Gwarantuję, że dobrze ci to zrobi!