poniedziałek, 14 grudnia 2015

Za zamkniętymi drzwiami



 Chyba pora sięgnąć po klucz. Internet nie gryzie Olszewska, serio, tylko trzeba umieć z niego korzystać. Umiesz, nie gadaj głupot, siedzisz w nim od lat,
 Tak, moi drodzy. Jestem gapą, ciapą i czym tam jeszcze. Lubię blogować, bo pisanie to moja pasja, a ja durna zamiast napisać coś, co mi przyjdzie do głowy zapisuję to pół hasłami w kalendarzu. A idź w czortu mater cholero jedna.

Wylewanie na siebie oszczerstw i pomyj uważam za zakończone.
"Od dzisiaj będzie lepiej" Amen!

 A jeżeli chodzi o tytuł nawiązuje on do tego weekendu. Można powiedzieć, że spędziłam go za zamkniętymi drzwiami, choć nie dosłownie, W innym świecie, zadziwiająco bliskim, choć przez wielu nigdy nie odwiedzonym. O czym mówię? O oddziale onkologicznym. Jak tam trafiłam? Otóż miałam podwyższony poziom leukocytów, byłam na biopsji szpiku i tak dalej - nieważne. W każdym razie jakimś cudem trafiłam na onkologię. Nie, nie jestem chora. No, przynajmniej nie jestem ciężko chora, w mojej krwi pojawiły się bardzo niefajne komórki, ale wyeliminowanie ich to pestka. W każdym razie spędziłam tam tak naprawdę kilka godzin - przeczekanie, ale to co zobaczyłam na zawsze zmieniło moje podejście. Dopiero teraz w stu procentach doceniłam życie. Takie codzienne, normalne życie zwykłych ludzi. Poznałam osoby chore, bardzo ciężko, którym, choć brzmi to strasznie, zostało niewiele czasu. Młodzi ludzie, dzieci, moi rówieśnicy. Umierający, żegnający się z tym światem. Rzecz jasna nie poznałam wszystkich,  Nie mogłam. Nie chciałam?
 Ludzie strawieni przez chemię, wyniszczeni. Pisząc to zbiera mi się na łzy. Czym są nasze problemy, takie jak jedynka z matematyki czy ser droższy o 50 groszy w porównaniu z tym, z czym muszą zmagać się chorzy? To niekiedy śmieszne, gdy wiedząc co się dzieje na onkologii słyszymy w szkole o problemach sercowych  czy o braku stroju na wf.
 Bądźmy choć trochę bardziej ludzcy.


sobota, 3 października 2015

Za co kocham książki


Niewielu moich rówieśników czyta, większość czternastolatków gra w CS’a i ogląda otwieranie skrzynek. No cóż, muszą być jednostki odbiegające od reszty. Taka Olszewska na przykład.

Irytują mnie też osoby które czytają „bo to modne”. Niestety, książki się stały modne, ku ich udręce. To tak jak z shih tzu – stały się rozchwytywane, ludzie zaczęli na nie wydawać kupę forsy, a potem gusta się zmieniły i biedni ludzie nie wiedzą co zrobić z pieskiem, bo oni chcą buldożka francuskiego.

Stop.

A dlaczego ja kocham książki? Bo otwierając jakąś pozycję przenoszę się do innego świata. Staję się najlepszą przyjaciółką głównego bohatera. Czuję, widzę i słyszę to co on. Odkrywam nowe miejsca, poznaję nowych ludzi. Poszerzam horyzonty. Raz uczę się zaklęć, innym razem dowiaduję się jak przeżyć na bezludnej wyspie. Codziennie czytam, jeżeli chodzi o gatunek to nie mam jednego ulubionego – niegdyś byłam miłośniczką fantasy, dziś czasem wracam do tego świata czytając po raz setny Harry’ego Pottera. Bardzo lubię kryminały, ale też nie pogardzę dramatem czy biografią. Nie cierpię typowych, kolorowych młodzieżówek z Ameryki. Polskie książki dla młodzieży też nie zawsze są dobre, ale można znaleźć takie, które trafiają do serc. Na przykład dobrą polską pisarką jest Barbara Kosmowska. Na „Pozłacanej rybce” nawet poleciała łza, niestety jednak jej książki od niedawna są lekturami. Serio, to najgorsze co może się książce przydarzyć – lektura. Nic tak nie zniechęca dzieci i młodzieży do czytania jak narzucone z góry tytuły, grożenie sprawdzianami i odpytywaniem. Szkoda książek.

A dzisiaj zaczynam czytać „Denim blue” Katarzyny Ryrych. Czy będzie o tym więcej? Może będzie, zależy czy odnajdę się w PRL-owskiej, szarej (?) rzeczywistości…

poniedziałek, 28 września 2015

Zakochaj się w harcerstwie



A jak to ze mną było? Spontanicznie, nie ma żadnej niesamowitej historii związanej z moim wstąpieniem do drużyny, ale zapamiętam ten dzień chyba do końca życia, a z pewnością do końca mojej harcerskiej przygody, która, mam nadzieję  - będzie trwać jeszcze wiele lat! Harcerstwo dało mi wiele, wiele i jeszcze więcej. Poznałam ludzi wspaniałych, takich jak ja, znalazłam drugą rodzinę – mój cudowny Eventyr. Zapukałam cicho do drzwi harcerzy  5 września 2014 roku, otworzyli swoje serca i rozpalili we mnie ogień. Przez ten rok wiele się nauczyłam, nabrałam dystansu do siebie, pozbyłam się bariery chłopak – dziewczyna, znalazłam nierodzoną siostrę i odkryłam uroki życia w lesie. Ludziom może się wydawać, że w harcerstwie nie ma nic fajnego – baczność, spocznij i spanie w zimnym namiocie. Cóż, po pierwsze, takie osoby nie poczuły magii przemarznięcia po nocy spędzonej na kanadyjce, pobudki o 3 nad ranem ze słowami „Alarm przeciwpożarowy, zbiórka na placu apelowym” oraz dotyku iskier z ogniska wypalających dziury w rajstopach. Po drugie, nie ma nic piękniejszego w naszym harcerskim życiu niż pokazywanie innym jak działamy, co robimy i jak bardzo się kochamy. Jest to cudowna miłość, braterska. Nie twierdzę, że zawsze jest różowo, czasami są kłótnie, nie każdy się lubi, ale razem tworzymy rodzinę, którą chcemy powiększać.



Dołączając do harcerstwa nie sądziłam, że osiągnę tak wiele – na obozie, przy wschodzie słońca złożyłam przyrzeczenie, zdobyłam kilka sprawności i rzecz dla mnie najważniejsza, czyli to, że zostałam w mojej drużynie przyboczną. Nie jestem pewna, czemu akurat ja, czy to był dobry wybór? Okaże się. Nie przeczę, że wyjątkowo szybko zaczęłam pełnić jakąś funkcję, ale myślę, że będzie to dla mnie dobry sprawdzian. 



Tylko raz zadałam sobie pytanie „czy to na pewno to?” i zaraz złapałam się za głowę zastanawiając się, jak mogłam w ogóle o czymś takim pomyśleć. Czasem trzeba coś zrobić, załatwić czy pójść, ale w zamian dostajemy tyle, że nasze obowiązki, choć są dla nas ważne, znikają przy wszystkich przyjemnościach.




A dzisiejszy wpis dedykuję Idze, mojej najlepszej przyjaciółce i siostrze, oraz Bartkowi, mojemu drużynowemu który pisząc „słyszałem, że masz bloga” sprawił, że nabrałam chęci do pisania i zaraz do głowy wpadł mi pomysł na wpis.
Już dziś wstąp w szeregi harcerzy! Czuwka!




Polecam czytać przy jakiejkolwiek piosence harcerskiej, a szczególnie przy płycie Będzie Dobrze i Dworcowej 56 „Zakochaj się w harcerstwie”.

Zdjęcia: Iga Łukiewska i... cóż, na obozie ktoś też robił! :D