Niewielu moich rówieśników czyta, większość czternastolatków
gra w CS’a i ogląda otwieranie skrzynek. No cóż, muszą być jednostki
odbiegające od reszty. Taka Olszewska na przykład.
Irytują mnie też osoby które czytają „bo to modne”.
Niestety, książki się stały modne, ku ich udręce. To tak jak z shih tzu – stały
się rozchwytywane, ludzie zaczęli na nie wydawać kupę forsy, a potem gusta się
zmieniły i biedni ludzie nie wiedzą co zrobić z pieskiem, bo oni chcą buldożka
francuskiego.
Stop.
A dlaczego ja kocham książki? Bo otwierając jakąś pozycję
przenoszę się do innego świata. Staję się najlepszą przyjaciółką głównego
bohatera. Czuję, widzę i słyszę to co on. Odkrywam nowe miejsca, poznaję nowych
ludzi. Poszerzam horyzonty. Raz uczę się zaklęć, innym razem dowiaduję się jak
przeżyć na bezludnej wyspie. Codziennie czytam, jeżeli chodzi o gatunek to nie
mam jednego ulubionego – niegdyś byłam miłośniczką fantasy, dziś czasem wracam
do tego świata czytając po raz setny Harry’ego Pottera. Bardzo lubię kryminały,
ale też nie pogardzę dramatem czy biografią. Nie cierpię typowych, kolorowych
młodzieżówek z Ameryki. Polskie książki dla młodzieży też nie zawsze są dobre,
ale można znaleźć takie, które trafiają do serc. Na przykład dobrą polską
pisarką jest Barbara Kosmowska. Na „Pozłacanej rybce” nawet poleciała łza,
niestety jednak jej książki od niedawna są lekturami. Serio, to najgorsze co
może się książce przydarzyć – lektura. Nic tak nie zniechęca dzieci i młodzieży
do czytania jak narzucone z góry tytuły, grożenie sprawdzianami i odpytywaniem.
Szkoda książek.
A dzisiaj zaczynam czytać „Denim blue” Katarzyny Ryrych. Czy
będzie o tym więcej? Może będzie, zależy czy odnajdę się w PRL-owskiej, szarej
(?) rzeczywistości…
