sobota, 3 października 2015

Za co kocham książki


Niewielu moich rówieśników czyta, większość czternastolatków gra w CS’a i ogląda otwieranie skrzynek. No cóż, muszą być jednostki odbiegające od reszty. Taka Olszewska na przykład.

Irytują mnie też osoby które czytają „bo to modne”. Niestety, książki się stały modne, ku ich udręce. To tak jak z shih tzu – stały się rozchwytywane, ludzie zaczęli na nie wydawać kupę forsy, a potem gusta się zmieniły i biedni ludzie nie wiedzą co zrobić z pieskiem, bo oni chcą buldożka francuskiego.

Stop.

A dlaczego ja kocham książki? Bo otwierając jakąś pozycję przenoszę się do innego świata. Staję się najlepszą przyjaciółką głównego bohatera. Czuję, widzę i słyszę to co on. Odkrywam nowe miejsca, poznaję nowych ludzi. Poszerzam horyzonty. Raz uczę się zaklęć, innym razem dowiaduję się jak przeżyć na bezludnej wyspie. Codziennie czytam, jeżeli chodzi o gatunek to nie mam jednego ulubionego – niegdyś byłam miłośniczką fantasy, dziś czasem wracam do tego świata czytając po raz setny Harry’ego Pottera. Bardzo lubię kryminały, ale też nie pogardzę dramatem czy biografią. Nie cierpię typowych, kolorowych młodzieżówek z Ameryki. Polskie książki dla młodzieży też nie zawsze są dobre, ale można znaleźć takie, które trafiają do serc. Na przykład dobrą polską pisarką jest Barbara Kosmowska. Na „Pozłacanej rybce” nawet poleciała łza, niestety jednak jej książki od niedawna są lekturami. Serio, to najgorsze co może się książce przydarzyć – lektura. Nic tak nie zniechęca dzieci i młodzieży do czytania jak narzucone z góry tytuły, grożenie sprawdzianami i odpytywaniem. Szkoda książek.

A dzisiaj zaczynam czytać „Denim blue” Katarzyny Ryrych. Czy będzie o tym więcej? Może będzie, zależy czy odnajdę się w PRL-owskiej, szarej (?) rzeczywistości…